Rouwen om wat er niet was

Sommige mensen proberen hun vaderwond geestelijk op te lossen door er zo snel mogelijk overheen te spreken. Ze zeggen dat God alles goedmaakt, terwijl ze nooit hebben benoemd wat er werkelijk ontbrak. Maar de psalmen laten zien dat geloof en klacht naast elkaar kunnen staan. Je mag zeggen: mijn vader was er niet; hij zag mij niet; hij beschermde mij niet; hij sprak de woorden niet die ik nodig had. Dat is geen oneer wanneer je de waarheid voor Gods aangezicht brengt zonder haar als wapen te gebruiken. Rouw erkent verlies. Zij voorkomt dat onbenoemde pijn zich vermomt als hardheid, controle of bewijsdrang. Toch is rouw geen eindbestemming. Je stort je klacht uit bij God om haar niet langer overal mee naartoe te dragen. Hij nodigt je uit eerlijk te zijn en daarna verder te gaan in gehoorzaamheid. Wat je niet ontving, mag je betreuren. Maar het gemis hoeft niet te beslissen wat jij doorgeeft. Bij de Vader kan verdriet een plaats krijgen zonder jouw identiteit te worden.