Een visie die niet langer verborgen mag blijven.

Dakloosheid in Nederland is schrijnend. En ondanks alle politieke plannen, doelstellingen en beloften geloven wij niet dat het probleem de komende jaren kleiner zal worden.

De overheid zegt te streven naar het beëindigen van dakloosheid in 2030. Maar de werkelijkheid laat iets anders zien. Woningen worden schaarser en duurder. Steeds meer mensen raken financieel klem. Gezinnen breken onder schulden, bureaucratie, scheiding, inkomensverlies en jarenlange onzekerheid. Wie eenmaal zijn woning verliest, ontdekt hoe snel alle andere zekerheden daarna kunnen wegvallen.

De officiële cijfers vertellen daarbij maar een deel van het verhaal. In Nederland wordt gesproken over naar schatting ongeveer 100.000 dak- en thuisloze mensen. Zelfs dat aantal is waarschijnlijk voorzichtig, omdat een groot deel van deze groep onzichtbaar blijft.

Niet iedere dakloze slaapt onder een brug.

Sommigen slapen in een auto, tent of caravan. Anderen trekken van bank naar bank, wonen tijdelijk bij familie of verblijven noodgedwongen op vakantieparken. Gezinnen worden verspreid over verschillende adressen. Mensen verdwijnen uit beeld, melden zich nergens meer en komen daardoor nauwelijks in statistieken voor. De overheid heeft overigens al toegegeven dat jongeren tot 18 jaar en ouderen boven de 65 jaar überhaupt al in geen enkele statistiek zijn vertegenwoordigd.

Maar dat zij niet worden geteld, betekent niet dat zij niet bestaan. Het werkelijke aantal zal daarom ook een stuk hoger liggen dan gedacht.

Wanneer over dakloosheid wordt gesproken, gaat het vaak over mensen met verslavingsproblematiek, psychiatrische problemen of een arbeidsmigrantenachtergrond. Voor deze groepen bestaan, hoe ontoereikend soms ook, herkenbare vormen van opvang en gespecialiseerde hulpverlening.

Daarnaast is er een grote groep die vrijwel altijd tussen alle regelingen door valt: de economische dak- en thuislozen.

Dit zijn mensen die hun woning verliezen door o.a. baanverlies, huurachterstand, schulden, faillissement, hoge woonlasten, een conflict met instanties of doordat hun tijdelijke huisvesting wegvalt.

Zij hebben niet altijd een psychiatrische diagnose. Zij zijn niet per definitie verslaafd. Zij passen niet vanzelfsprekend in een bestaand zorgtraject.

Daarom krijgen zij al snel het etiket 'zelfredzaam'.

Hoe houd je een baan vast als je niet weet waar je die avond slaapt? Hoe herstel je financieel wanneer je geen stabiele plek hebt voor je administratie? Hoe zorg je voor je kinderen wanneer je niet over een veilig adres beschikt? Hoe bouw je je leven opnieuw op wanneer iedere dag volledig in het teken staat van overleven? Want er is met name één ding dat langzaam maar zeker weg te begint te teren: hoop.

De term zelfredzaam wordt te vaak gebruikt als reden om geen hulp te hoeven bieden.

Wij leven in een tijd waarin de duisternis steeds openlijker tekeergaat.

De Bijbel leert ons dat onze strijd niet uitsluitend tegen mensen en systemen is, maar tegen geestelijke machten. Satan komt om te stelen, te slachten en te vernietigen. Eén van zijn belangrijkste doelen is het verzwakken en uiteendrijven van gezinnen.

Wanneer een gezin financieel onder druk komt te staan, volgt vaak een kettingreactie. Stress neemt toe. Relaties raken beschadigd. Schulden groeien. De woning gaat verloren. Ouders raken het overzicht kwijt en kinderen komen in de knel.

Soms worden kinderen vervolgens bij hun ouders weggehaald, niet omdat er geen liefde is, maar omdat er geen stabiele woning meer is.

Dat vinden wij onaanvaardbaar.

Armoede en woningnood mogen niet automatisch leiden tot het opbreken van een gezin. Waar ouders bereid en in staat zijn verantwoordelijkheid te dragen, moet alles worden gedaan om hen samen met hun kinderen op te vangen, te begeleiden en opnieuw perspectief te geven.

Een samenleving die een gezin eerst laat wegzakken en daarna constateert dat het gezin niet meer functioneert, heeft zelf een ernstig aandeel in die ontwrichting.

Wij willen ons daar niet bij neerleggen.

Wij weten uit eigen ervaring hoe hard en onmenselijk systemen kunnen werken. Wie geen vast adres meer heeft, kan ook administratief uit beeld verdwijnen. In de praktijk kan een gemeente een brief sturen naar het adres waar iemand juist niet meer woont. Komt daarop geen reactie, dan wordt de betrokkene uitgeschreven als inwoner van Nederland, naar de Registratie Niet-Ingezetenen. Op papier lijkt iemand dan vertrokken uit Nederland. Over vervuiling van statistieken gesproken.

In werkelijkheid kan die persoon gewoon in Nederland verblijven, zwervend van plek naar plek, slapend in een auto of afhankelijk van vrienden.

De gevolgen zijn enorm. Post komt niet meer aan. Aanvragen lopen vast. Toegang tot hulp wordt ingewikkelder. De persoon verdwijnt uit systemen en statistieken, terwijl zijn nood alleen maar groter wordt.

Wij spreken daar niet theoretisch over. Wij kennen de wanhoop, de overlevingsstand en het verlies van vertrouwen dat daarmee gepaard kan gaan.

Juist daarom dragen wij deze visie.

LoveUnlimited wil zich in het bijzonder richten op economische dak- en thuislozen. Niet omdat andere groepen minder belangrijk zijn, maar omdat deze groep vaak nauwelijks ergens terechtkan. Onze visie is niet om mensen eindeloos op te vangen en afhankelijk te maken van hulpverlening. Ons doel is juist het tegenovergestelde.

Wij willen mensen helpen om opnieuw zelfstandig te zijn. Om waardigheid te herstellen. Om overzicht te krijgen. Om verantwoordelijkheid te nemen.

Daarvoor is soms tijdelijk een veilige plek nodig. En met tijdelijk bedoelen we een vaste plek, waar men kan blijven tot er weer een eigen woonruimte is.

Een plek waar mensen tot rust kunnen komen. Waar gezinnen, waar mogelijk, bij elkaar kunnen blijven. Waar administratie kan worden geordend, schulden kunnen worden aangepakt en een realistisch traject naar werk, inkomen en woonruimte kan worden opgebouwd.

Een plek waar mensen niet worden gereduceerd tot dossier, probleemgeval of registratienummer.

Maar ook geen plek zonder duidelijke grenzen.

Herstel vraagt om verantwoordelijkheid, inzet en bereidheid om stappen te zetten. Liefde betekent niet dat alles vrijblijvend is. Ware hulp neemt een mens serieus genoeg om hem niet klein, passief en afhankelijk te houden.

Deze visie komt niet voort uit een maatschappelijk modewoord of politiek programma.

Jezus Christus is onze drijfveer.

Hij zag mensen die door anderen niet meer werden gezien. Hij raakte degenen aan die buiten de samenleving waren geplaatst. Hij herstelde niet alleen lichamen, maar ook waardigheid, identiteit en toekomst. Daarom willen wij geen project waarin Jezus slechts wordt genoemd in een folder of aan de rand van het programma blijft staan. Hij moet het fundament zijn.

Dat betekent niet dat iedereen die hulp ontvangt eerst aan geestelijke voorwaarden moet voldoen. Hulp moet oprecht, professioneel en zonder manipulatie worden gegeven. Maar wij zullen ons ook niet schamen voor de bron van onze bewogenheid.

Wij geloven dat werkelijk herstel meer omvat dan onderdak.

Een mens heeft hoop nodig. Waarheid. Vergeving. Het besef dat hij niet is afgeschreven en dat zijn leven nog waarde en bestemming heeft.

Daarom willen wij praktisch handelen én geestelijk naast mensen staan.

Als deze visie werkelijkheid wordt, moet dat professioneel gebeuren. Goede bedoelingen alleen zijn niet genoeg. Werken met kwetsbare mensen vraagt om deskundigheid, duidelijke verantwoordelijkheden, financiële transparantie, zorgvuldig bestuur, veilige procedures en heldere grenzen. Wij willen geen ondoordacht initiatief beginnen dat volledig op enthousiasme draait en vervolgens vastloopt. Daarom delen wij deze visie nu publiekelijk.

Wij zoeken mensen die dit herkennen. Mensen die al langer met een vergelijkbaar verlangen rondlopen, maar daar nog geen concrete vorm aan hebben kunnen geven. Mensen die bij het lezen hiervan weten: hier moet ik bij betrokken zijn.

Wij denken aan maatschappelijk werkers, schuldhulpverleners, trajectbegeleiders, gezinsbegeleiders, ervaringsdeskundigen, juristen, bestuurders, ondernemers, fondsenwervers en mensen met kennis van huisvesting, zorg en re-integratie.

Maar ook aan bidders, bouwers en mensen die beschikken over relevante contacten, middelen of locaties.

Niet iedereen hoeft alles te kunnen.

Maar samen moeten wij wel in staat zijn om een verantwoord, professioneel en transparant actieplan te ontwikkelen.

Misschien loopt u al jarenlang met een vergelijkbare visie. Misschien weet u uit eigen ervaring hoe snel iemand alles kan verliezen. Misschien werkt u dagelijks met mensen die nergens terechtkunnen. Misschien beschikt u over deskundigheid die precies in dit initiatief nodig is. Of misschien heeft God al langer iets op uw hart gelegd en herkent u in deze oproep een bevestiging.

Dan komen wij graag met u in contact.

Wij zoeken in deze fase mensen die bereid zijn mee te denken, mee te bidden en verantwoordelijkheid te dragen. Mensen die begrijpen dat bewogenheid en professionaliteit elkaar niet uitsluiten. Mensen die geloven dat gezinnen beschermd moeten worden, dat waardigheid hersteld kan worden en dat economische dakloosheid geen eindstation hoeft te zijn.

Wij kunnen niet wachten tot politieke idealen ooit werkelijkheid worden. Er zijn nu mensen die vaste grond nodig hebben. Misschien is dit het moment om die grond samen te leggen.