De stilte die je zelf bent gaan uitleggen

„Want mijn vader en mijn moeder hebben mij verlaten, maar de HEERE zal mij aannemen.”

Psalm 27:10 — Bron: HSV

Wanneer een vader afwezig is, blijft zijn stoel niet leeg zonder gevolgen. Een kind gaat de stilte uitleggen: ik was blijkbaar niet belangrijk, niet goed genoeg of te moeilijk om voor te blijven. Zo wordt het falen van een volwassene een oordeel over het kind. Dat oordeel kan tientallen jaren doorwerken. Je wordt uitzonderlijk behulpzaam, sterk, succesvol of onafhankelijk, niet alleen omdat je dat wilt, maar omdat iets in jou roept: laat mij bewijzen dat ik het waard ben om niet verlaten te worden. Toch is die conclusie niet de waarheid. De afwezigheid van je vader kan echt en pijnlijk zijn, maar zij bepaalt niet wie jij voor God bent. De HEERE neemt aan wie tot Hem vlucht. Dat vraagt meer dan een mooie gedachte. Je moet de oude uitleg herkennen, ermee breken en Gods waarheid ervoor in de plaats zetten. Bekering raakt ook de leugens die je over jezelf bent gaan geloven. De stilte uit je jeugd hoeft niet langer jouw innerlijke stem te zijn.

Proclamatie

De afwezigheid of het tekortschieten van mijn vader bepaalt mijn waarde niet. Ik breek met de conclusie dat ik niet de moeite waard was om voor te blijven. Ik breng mijn verleden onder het gezag van Gods Woord. De HEERE neemt mij aan wanneer ik tot Hem vlucht, en Zijn waarheid krijgt het laatste woord.

Gebed

Vader, toon mij welke verkeerde conclusies ik uit de stilte van vroeger heb getrokken. Ik belijd dat ik die gedachten soms als waarheid heb behandeld. Reinig mijn denken en leer mij Uw oordeel hoger te achten dan mijn herinneringen. Laat Uw trouw de angst voor verlating uit mijn hart verdrijven. Amen.

— Robin Prijs